پنجم : بيان حرمت ترك و كناره‌گيرى از انجام امر به معروف و نهى از منكر . ششم : بيان وجوب بحث و مناقشه و مناظره در جهت بيان واقعيّت . هفتم : بيان وجوب مبارزه با دشمنان دين و بدعت‌گذاران ، در صورت موجود بودن شرايط . هشتم : بيان وجوب پرهيز از معاشرت با اهل بدعت و بيان وجوب ترك هرگونه آميختگى با آنان . نهم : بيان جواز بلكه وجوب لعن بدعت‌گذاران و اعلان بيزارى از آن‌ها . دهم : بيان حرمت تعصّب‌ورزى در باطل‌گرايى . يازدهم : بيان عدم جواز خوش‌بينى به اهل سنّت و عدم جواز پيروى از شيوهء خاص آن‌ها . دوازدهم : بيان وجوب مبارزهء با نفس و توبه و بازگشت از كفر و بدعت و فسق و فجور كه به خواست خدا در كليهء ابواب و فصل‌ها در بحث و مناقشه پيرامون هريك از اين مطالب و اصول دوازده‌گانه ، به بيان برخى ادلهء عقلى و نقلى خواهم پرداخت . از آن‌جا كه تقدّم دلايل عقلى بر نقلى ميان متأخرين معروف است ، من نيز همين شيوه را برگزيدم ، زيرا بحث و مناقشه با اين قبيل دلايل در حقيقت بر ضدّ مخالفان و با كسانى كه در اعتقادات زشت و ناپسند خود ، با دشوارى به دستورات معصومين عليهم السّلام تن درمىدهند و به مراتب بدتر از مخالفان‌اند ، صورت مىپذيرد . پوشيده نيست كه بسيارى از مطالب ياد شده اجتناب‌ناپذير و چه‌بسا برخى از آن‌ها از بديهيات شمرده شده و نيازى به دليل و بيان نداشته باشند و هيچ فرد باايمانى در آن‌ها ترديد نمىكند ، بلكه از نظر دانشمندان برجسته و مؤمنان بااخلاص نيز همين‌گونه‌اند ، زيرا بديهيات و مسائل علمى نسبت به چشم‌انداز ناظران ، باهم بسيار متفاوت‌اند ، به اين معنا كه برخى از مسائلى كه از ديدگاه جمعى ، علمى شمرده مىشوند ، از نقطه‌نظر دسته‌اى ديگر بديهى و واضح‌اند . اكنون براى روشن شدن حق از باطل و تشخيص ميان زشت و زيبا به بيان آن‌چه پيرامون بحث و مناقشه در كليهء موارد ياد شده در ذهنم خطور مىكند ، خواهم پرداخت . درواقع شك و ترديد و شبهات زيادى از ناحيهء جمعى از تابعين درمورد دينداران و اهل ايمان صورت گرفت و به پايه‌اى رسيد كه ظلمت و تاريكى ظن و گمان‌ها ، روشنايى و نور خورشيد يقين را در آستانهء محو شدن قرار داد ، در اين زمينه مىتوانيد نوشته‌هاى